เรื่องสั้น ของK๐๐.....
.......เมื่อคืนไม่ได้ออกไปไหน นั่งพิมพ์ต้นฉับส่งเฮียแทนจนสว่างคาตา ถึงจะตั้งใจพิมพ์เท่าไหร่ เนื้อหามันก็สั้นจุ๊ดจู๋อยู่ดี ซองเปล่ากาแฟสำเร็จรูป4ซอง นอนอยู่ก้นถังขยะ อัพกาแฟหนักขนาดนี้ อยู่มาจนสายจัดๆของอีกวันแล้ว หนังตายังไม่รู้สึกหนัก มือไม่สั่นเทา ใจอาจมีเต้นแรงบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เพราะฤทธิ์กาแฟ แต่เพราะผู้หญิงคนนั้น คนที่เข้ามาในชีวิตของฉันกับคุ ต่างหาก.....
เพื่อนบอกว่า มีแฟนเด็กกว่าจะต้องทำตัวเป็นแม่มัน ฉันไม่เห็นจะสนใจสักนิด ความรัก อาจทำคนให้ตาบอดในระยะแรกเริ่ม หัวใจที่ตื่นตัวตลอด เมื่อเสียงโทรศัพท์ดัง หรือ นอนน้อยแต่อิ่มเอิบมากกว่าในเช้าอีกวันแต่ฉันกับคุ ผ่านทุกช่วงเวลาของการคบกันมา2ปีแล้ว คุก็ไม่ได้เสมอต้นเสมอปลายซะทีเดียว คุเรียนอยู่ปีสุดท้ายของคณะนิเทศฯ ฉันเป็นนักเขียนฮาวทูใส้แห้งให้หนังสือผู้หญิงรายสัปดาห 3ฉบับ ฉันกับคุเจอกันในเกมส์ออนไลน์ ฉันอกหักมาจากแฟนเก่าเฮงซวย ที่เอาแต่เก่งอยู่คนเดียว และเลิกกับฉันด้วยข้ออ้างว่า เราเหมาะจะเป็นเพื่อนกันมากกว่า ฉันพูดสั้นๆว่า เออ!!.....ก้จบ
การร้องไห้อยู่แปดเดือน ไม่ได้สอนอะไร และไม่ได้ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เหมือนที่สำนวนนิยายบอก การที่นั่งทุกข์ทรมารถึงคนที่จากเป็น ก็ไม่ได้ทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจที่แก่กล้าเหมือนนักเขียนมากทรรศนะคติผู้โด่งดัง ที่ฉันได้จริงๆ คือโลก ใบที่ฟ้าไม่สดใส เช้าวันใหม่ ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อผู้หญิงอย่างฉัน ต่อมน้ำตา ที่ทำงานเหมือนท่อประปาในถิ่นทุรกันดาร ที่ไม่มีใครสนใจจะแจ้งทางการมาปะซ่อม เป็นผู้หญิงที่เดินตาเปียกได้อย่างไม่ยี่หระ ว่าใครหน้าไหนจะคิดเห็นหรือเวทนาอย่างไร ไม่ได้สำออยนี่หว่า น้ำตามันไหลออกมาเองนะยะ อยากรู้ลองโดนทิ้งดูมั่งสิ ชิ!!
คุเข้ามาในช่วงที่ฉันยังร้องไห้ไปทำงานไป เดินตาเปียกไปทั่วออฟฟิส ฉันมองว่าคุยังเด็ก และฉันก็แอบปลื้มเล็กๆที่ได้เป็นผู้หญิงที่มีเด็กมหาลับปี2มาหลงรัก แต่ในเมื่อฉัน ดันตกเป็นรักแรกของคุ เขาจึงทอดความรู้สึกดีๆทั้งหมด ส่งผ่านมายังฉันแบบไม่มีเกรงใจ จนมาถึงนาทีนึงที่ ผู้หญิงโง่ๆสักคนคงจะคิดได้ว่า"ลองสิเธอ ลองปล่อยชีวิตเธอให้เป็นไป เป็นผู้ตามเหมือนน้ำไหลเซาะโขดเขา เหนื่อยกับนำลองย่ำเท้าก้าวตามเอา บทลงท้ายจะสุขเศร้า เดี๋ยวรู้เอง" .....
...." เบ คุ กลับเย็นนะ วิชานี้เลิก6โมงแนะ เดี๋ยวถึงบ้านโทรหาละกัน เฮ้ย! คุเข้าเรียนก่อนนะเบ รักจ่ะ" ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ว่าพักนี้ คุ กลับบ้านเย็นทุกวัน อาจจะมีเรียนจริงๆแหละมั้ง ฉันไม่ใช่คนคิดมาก ก็อาจจะมีคิดเยอะไปบ้าง เออ ว่าจะถามตอนเที่ยงทำไมปิดเครื่อง สงสัยจะเรียน คงไม่มีไรมั้ง
.....ปี๊บบบ...ปี๊บบบ.......
.....เฮียแทน ส่งข้อความมาทวงต้นฉบับอีกแล้ว ยิ่งคิดไรไม่ค่อยจะออก ทีงานเร่งเอาเร่งเอา ทีเช็คนะขึ้นช้าเอาช้าเอา นั่งทำงานต่อดีกว่า เดี๋ยวเย็น คุแวะมา อาจจะออกไปหาไรกินกัน....
6โมงเยน......
" ไม่ไปไหนหรอวะเบ อยู่บ้านเป็นด้วยหรอยะ คืนนี้ คุมันออนเกมป่ะ ฉันจะฝากมันบวกของแนะ...เฮ้ยย เป็นไรยะ เงียบๆนี่"
" เปล่าว่ะ แกว่ามันแปลกๆไหมวะ พักนี้คุมันทำตัวแปลกๆ ช่วงเที่ยงนี่โทรไป มันปิดเครื่องว่ะ เรียนไรว่ะพักเที่ยงไม่ปล่อยกินข้าว หะ แป๋ง" ฉันถามไปงั้นแหละ และคิดว่าคำตอบที่ได้ คงเป็นความเห็นตามประสา แต่ที่ไหน เกย์สาวอย่างกาแป๋ง ดันขึ้นเสียงสูงจนฉันสติแตก
" เฮ้ยยย..มันนอกใจแกป่าววะนังเบ มันมีคนอื่นรึเปล่าอ่ะ" -*-
" น่าน อีนี่ วอนละ ไม่รู้ดิ เนี่ย ทุกทีจะแวะมา มาไม่ได้ก็จะโทรมาบอก นี่ยังเงียบฉี่เลยอ่ะ อีแป๋ง " เริ่มคิด สมองเริ่มทำงานเป็นฉากๆ ทนทวนนึกถึงอะไรก็ตามที่มันผิดวิสัยของคุ แต่ คุ จะรักเราน้อยลงจริงๆหรอ ในเมื่อเขารักฉันออกขนาดนั้น ยอมแบกเคสคอมเวลามานรวน จากบ้านฉันย่านคลองธัญญะ เอาไปซ่อมที่บ้านที่หลังสวน หนักก้หนัก ไปรถเมล์อีกต่างหาก คงไม่ใช่หรอก เค้าคงติดเรียนจริงๆนันแหละ
" เออ ไม่ต้องพูดมากละ เดี๋ยวคุ โทรมา จะบอกให้ แค่นี้นะ ฉันจะเผางานต่อ เฮียแทนจี้อย่างกะโจร เซ็งเป็ด!!!."
" 55555+ ซะงั้นละเท๊ออออไปละค่ะ"
.....ความไว้ใจ และ เชื่อใจกัน ฉันคงมีอย่างเต็มร้อย จะกลัวอะไรละเบเอ๊ยย ร้องไห้เพื่อคนๆเดียวมาเป็นปี ก็ผ่านมาแล้ว กับคุ ก็ไม่ได้คาดหวังอะไร ดูกันไปเรื่อยๆ อย่าไปคิดอย่าไปคิด ถึงแม้ที่คณะของคุ จะมีพวกรุ่นน้องขาวๆสวยๆใส่สั้นๆเสื้อรัดๆ แต่คุ ก้คง ไม่นอกใจแกละมั้ง นังเบ เฮ้อ อ อยู่ไหน ป่านนี้ยังไม่โทรมาอีก โทรไปก้ไม่รับ
(ต่อพรุ่งนี้เหอะ ง่วงละจ่ะ!!!)
